Morbi-based Varmora Granito Private Ltd has lined up an investment of Rs 100 crore with an eye to double its yearly turnover to over Rs 400 crore by end of March 2011.

The company will invest close to Rs 60 crore in raising its production capacity from 40000 sq meter per day to 85000 sq meter.

“We have has commenced production of digitally printed ceramic wall tiles. We would be the first Indian company to adopt digital printing technology in ceramic industry. This year the company is targeting a turnover of Rs 400-425 crore as compared to Rs 220 crore last year,” Bhavesh Varmora, Managing Director of Varmora Granito told Business Standard.

For technology upgradation, the company has collaborated with Vidres and Cretaprint for printing and designing respectively. Both these companies are based in Italy.

Talking about expansion plans Varmora said, “The company is in the process of investing Rs 40 crore for technology up-gradation. We would further invest Rs 60 crore to ramp up production capacity by end of this fiscal,” according to Varmora.

The company’s exports contribute 15 per cent of its overall turnover and Varmora is aiming to make inroads into Northern European countries with an aim to double its exports share to 30 per cent. To further strengthen its domestic market, Varmora is aiming to open display centres in metro cities starting with Mumbai and Delhi.

About the ceramic industry, Varmora said despite being an unorganised industry with only 40 per cent of it organised, the industry is posing a good growth of 25 per cent year-on-year.

Source By: http://www.business-standard.com/india/news/varmora-granito-linesrs-100-crore-for-capacity-expansion/393044/

Varmora Granito is part of Varmora Group, largest business conglomerate of Morbi, having years of experience in ceramic industry manufacturing and export of ceramic wall, floor, porcelain and vitrified tiles.

According to company officials, this new technology, which is highly advanced than screen printing, is a classic instance of technology driven advancement that eliminates all errors of colour variation and texture differences commonly noticeable in ceramics.

“The new plant is equipped with digital printing machine to achieve precision, accuracy, sharpness and saturation of colours and textures. We have begun digital printing on tiles that has never been used in India. DPT presents a unique Italian marble look to the product and we are launching it for the first time in India,” said managing director, Varmora Group, Bhavesh Varmora.

After doubling its capacity, the company is eyeing export of wall tiles to international markets. “Company is going to compete with imported tiles from Italy, Spain and China. Now, we will also export our tiles to European countries,” Varmora added.

Source By: http://timesofindia.indiatimes.com/city/rajkot/Varmora-goes-for-digital-technology-in-ceramic/articleshow/5850432.cms

Avina is no ordinary girl. Having lost her father when she was barely in her teens, this nimble village girl goes through the daily grind to support her family, unperturbed by the fact that she has polio in her legs and needs assistance to move around.

Avina is not alone. At the Ajanta clock manufacturing unit, nestled away in the countryside of Rajkot district in Gujarat, it’s mostly women who keep the hands of time moving. Untold stories of grit, determination and fightback abound at the two units of Oreva Group’s (the second being in Kutch) where over 7,500 women—mostly under the age of 25— work in unison to churn out profits for the Rs 1,000-crore group.

Terms like feminism, women’s liberation and empowerment might sound alien to this motley group, but quiz anyone and they eagerly narrate how their experiences at Ajanta have infused confidence into their young personalities.

Recounting the history of the clock-manufacturing unit, the MD of Oreva group, Jaisukh Patel recalls that the unit was earlier a male-bastion. However, after the first group of 15 female workers joined in 1987-88, there was no looking back. “Today we have about 100 buses that ply to and fro daily from the unit carrying women from 185 villages situated in and around Morbi,” says Patel.

From producing about 100 pieces of clocks per day, the women today help churn out about 40,000 units of low-cost clocks a day. At Ajanta, females occupy all rank-and-file. “The group has women working at all levels. We have women holding ME electrical degrees, MBAs and BBAs working at our corporate house in Morbi. It’s women who man crucial positions in purchase, marketing and import sections,” he said.

“We do precision work at this clock manufacturing unit. The nimble hands of women are best suited for this kind of jobs. The management had a lot of difficulty recruiting female workers when it started off in the early 1970s. I was among the first batch of employees who were recruited at the unit, most of whom were the relatives and friends of the owners,” says Ranjana Patel, who at 55, is perhaps the oldest female member at the Morbi-unit.

In the past, convincing women to join the workforce was the most difficult part. “We had to meet their parents, convince them of the advantages it held for their female child and guarantee the safety of their wards,” says Ranjana who is also the production manager and incharge of all recruitment and HR matters at the unit.

And it not just about the money that they get from this job. “In all these years I have also earned a lot of self-respect within society,” says 45-year-old Harshaben Vadaska who was forced to take up a job at the Morbi-unit after her husband passed away 14 years ago. A job at the manufacturing unit has kept women like her going. “This work has helped me raise my two kids,” she says.

If instances like Harshaben are tales of struggle and determination, then the predominantly younger lot of the female workforce, comprising of the likes of Bharti Serariya (19), Asha Pithwa (22), Bharti Bhatsana (22) and Chetna Kotadia (23) look at Ajanta’s clock manufacturing unit as a means to carve out their careers in a region where girl education and employment are not spoken about in very respectable terms.

“People in this part of the world do not speak highly of women who step out of their homes for work. However, my coming to work not only helps my family financially but also opens up an avenue to build a career for myself,” says Asha who is one of the five female siblings at her house in Bagathala village situated about 13 kilometers from Morbi.

Today there are women coming to the unit not just from Morbi, but even from the nearby villages. The Ajanta unit has now become symbolic of women independence and liberty. “Apart from generating incomes for their families, women have learnt discipline and earned self-respect,” remarks Ranjana.

Increasing use of plastic equipment and tools instead of cement-based products has led to mushrooming of units across the Saurashtra region. As many as 300 new units have come up in the last two years, taking the total number to 1,250.

While Shapar-Veraval and Metoda have been hubs of plastic industry for over two decades, new clusters have come up in Morbi (Rajkot district). Last financial year, the industry registered a turnover of Rs 8,000 crore, 15 per cent more than the previous year.

Saurashtra Plastic Manufactures Association president Pravin Gothi said: “Thanks to farmers, who are turning to new methods of agriculture, the sector has recorded a considerable growth. Agriculture has been a major driving force for this industry. Of the 15 per cent growth registered, agriculture sector accounts for 7 per cent.”

ગુજરાતમાં હાલમાં એકમાત્ર વાપીમાં જ મોટા પાયે પેપર ઉદ્યોગ વિકસ્યો છે. મોરબીમાં સિરામિક ઇન્ડસ્ટ્રીઝમાં ટાઇલ્સના પેકેજિંગમાં કોરૂગેટેડ અને ડુપ્લેક્સ પેપરની માંગ વધી રહી છે. મોરબીની અગ્રણી પેપર મિલ તીર્થક પેપર મિલના માલિક કિરીટભાઈ પટેલે ઇટીને જણાવ્યું હતું કે આજથી 11 વર્ષ પહેલાં મોરબીમાં એકમાત્ર પેપર મિલ હતી , જેમાં પ્રતિ દિન 20 ટન કાગળનું ઉત્પાદન થતું હતું. છેલ્લાં ત્રણેક વર્ષમાં સ્થપાયેલી આઠ મિલમાં આધુનિક મશીનોથી પ્રતિ દિન 600 ટન પેપરનું ઉત્પાદન થાય છે. મોરબીની પેપર મિલના અગ્રણીએ જણાવ્યું હતું કે 600 ટનની પ્રતિ દિન ક્ષમતામાં બીજી 800 ટનની ક્ષમતા ઉમેરતાં આગામી એક વર્ષમાં કુલ ઉત્પાદન ક્ષમતા 1,500 ટન થશે.

મોરબીની સિરામિક ઇન્ડસ્ટ્રીઝમાં પેપરની ડિમાન્ડને કારણે એન્જિનિયરિંગ ઉદ્યોગને પણ ઓર્ડર મળી રહ્યા છે. અમદાવાદની જેએમસી એન્જિનિયરિંગ કંપનીના ચેરમેન રજનીભાઈ પટેલે ઇટીને જણાવ્યું હતું કે વધુ ક્ષમતા ધરાવતી વિદેશી મશીનરીની માંગ હતી , હવે એ તમામ ઓટોમાઇઝેશન ભારતીય એન્જિનિયરિંગ કંપનીઓ આપી રહી છે. ભારતીય પેપર મિલ મશીનરીની માગ વિદેશમાં પણ વધી છે.

તેમાંય અમેરિકા તથા અન્ય દેશોમાં પોતાનું નેટવર્ક ધરાવતી અમારી કંપનીને મોરબીમાં નવા ઓર્ડર મળી રહ્યા છે , જેના કારણે પેપર મિલની હાલની સંખ્યામાં ધરખમ વધારો થાય તેમ છે. કિરીટભાઈએ કહ્યું હતું કે કંડલા પોર્ટ નજીકમાં જ હોવાથી અમે કાચો માલ આયાત કરીને અમારી કામગીરી કરી શકીએ તેમ છીએ. આનાથી પોર્ટ સેક્ટરનો વિકાસ થશે.

આ ઉપરાંત ઉત્તર ભારતની મિલો ઇન્ડિયન વેસ્ટ પર જ નભે છે. તેવા સંજોગોમાં વિદેશથી કાચો માલ મંગાવીને પેપર બનાવવો કિફાયતી છે. સિરામિક ટાઇલ્સમાં આકર્ષક પેકેજિંગના કારણે પેપરની ડિમાન્ડ તો રહે જ છે. આમ પેપરની માંગને કારણે પેપર મિલ બનાવતી એન્જિનિયરિંગ કંપનીઓને પણ ફાયદો થઈ રહ્યો છે.
Sorce By : http://gujarati.economictimes.indiatimes.com/articleshow/5234765.cms

http://www.morbilive.com | www.ahmedabadlive.com | www.jewellerygujarat.com | www.ideakaguru.com | www.freemydownload.com

વિશ્વમાં પ્રેમીઓ બાબતે એકલા શાહજહાં -મુમતાઝનો દાખલો પર્યાપ્ત નથી. જેવી રીતે શાહજહાંએ મુમતાઝની યાદમાં તાજમહાલ બંધાવ્યો અને એ પણ જમના નદીના કાંઠે એવી રીતે મોરબી રાજ્યના વાઘજી ઠાકોરે એમની પ્રિયતમા અને પાછળથી પત્ની બનેલી દાસીકન્યા મણિબાઈની સ્મૃતિમાં મચ્છુ નદીના કાંઠે વસેલા મોરબીમાં મણિ મહેલ બંધાવ્યો હતો. એમની પાછળ જે તે સમયે ત્રીસ લાખનો ખર્ચ થયો હતો. ૧૯૦૩ની સાલમાં ૨૮ માર્ચના રોજ રાજવીની પ્રેયસી મણિબાઈનું અવસાન થયું હતું. એમના અવસાન બાદ વાઘજી ઠાકોર તીવ્ર આઘાતમાં સરી પડયા હતા. એ જમાનામાં રાજરોગ ગણાતો ટી.બી રાજવીની પ્રેયસી-રાણી મણિબાઈને પણ થયો હતો અને આ રોગે જ એનો ભોગ લીધો હતો. પ્રેયસી-પ્રિયતમાના અવસાન પછી ગૂમસૂમ રહેતા રાજવીએ ભોજનમાં મેવા-મિઠાઈ ત્યાગીને માત્ર અડદની દાળ અને બાજરાના રોટલાનું સાદું ભોજન જમવાનું શરૃ કર્યું હતું. આ પછી વાઘજી ઠાકોરે પ્રિયતમા મણિબાઈની સ્મૃતિમાં અદ્ભુત સ્થાપત્ય રચવાનો મનોમન નિર્ધાર કરી મણિ મહેલ બાંધવાની શરૃઆત ૧૯૦૩ની સાલથી જ કરી દીધી હતી. આ સ્થાપત્યનો નકશો મોરબીના ગોકળદાસ રાજપાાલ દફતરીએ તૈયાર કર્યો હતો. ૧૯૦૩થી બાંધકામ આગળ ધપવા લાગ્યું. મણિ મહેલમાં ધ્રાંગધ્રા અને નારીચાણા ગામનો પથ્થર વપરાયો છે. આ મહેલ બાંધવામાં જયપુરના સ્થપતિ શિલ્પકાર નારાયણદાસ રામબક્ષે જવાબદારી સંભાળી હતી. મણિ મહેલમાં ૩૬ ઝરુખા અને ૨૦૫ ઓરડા છે. આ મહેલ બાંધવામાં ખૂબ જ ચીવટ રાખવામાં આવી હતી, જો કે વાઘજી ઠાકોર આ મહેલના પૂર્ણ કાર્ય સુધી હાજર રહી નહોતા રહી શક્યા. ૧૯૨૨ની સાલમાં તેમને પક્ષઘાતની બીમારી થયા બાદ દેહ છોડી દીધો હતો. બાંધકામનાં ૧૯ વર્ષ એ જિવિત રહ્યા હતા. તેમના અવસાન બાદ એમના પુત્રે પિતાની ઇચ્છાનુસાર બાંધકામ જારી જ રાખ્યું હતું. જે છેક ૧૧-૪-૧૯૩૫માં કુલ ૩૨ વર્ષ પૂર્ણ થયું હતું. તાજમહાલ પાછળ ૩૨ કરોડ રૃપિયા ખર્ચાયા હતા. મણિ મહેલ સ્થાપત્ય પૂરું કરવામાં ૩૨ વર્ષ ખર્ચાયાં હતાં.

હવે વાઘજી ઠાકોર અને મણિબાઈના પ્રગાઢ અમર પ્રેમની વાત પર આવીએ… વાઘજી ઠાકોરનાં લગ્ન પાલિતાણાની રાજકુંવરી બાજીરાજબા સાથે થયાં હતાં. એ સમયે એવો રાજસી રિવાજ હતો કે કુંવરીને લગ્ન સમયે દાયજામાં દાસીઓ પણ આપવામાં આવતી હતી. એ વખતે પાલિતાણાની કુંવરી સાથે મણિબાઈ નામની વડારણ દાસીકન્યા આવી હતી. જેવી રીતે લાઠીના યુવા રાજવી કલાપી દાસીકન્યા મોંઘી પર વારી ગયા હતા, એવી રીતે મોરબીના નરેશ વાઘજી ઠાકોર દાસીકન્યા મણિબાઈના જાજરમાન સૌંદર્ય પર વારી ગયા હતા. બંને પ્રગાઢ પ્રેમમાં સરી પડયાં… મણીબાઈ નજરબાગ પેલેસમાં રહેતાં હતાં. વાઘજી ઠાકોરે બે પેલેસને જોડવા માટે સાન ફ્રાન્સિસ્કોમાં છે તેવો ઝૂલતો પુલ બાંધ્યો અને આ પુલના બાંધકામ માટેની સામગ્રી છેક ઈંગ્લેન્ડથી મંગાવી હતી. આ બંને પ્રેમીઓની મુલાકાત વધતી ચાલી, પછી કહેવાય છે કે વાઘજી ઠાકોરે એની જોડે લગ્ન કરી લીધાં હતાં. એ જમાને કેટલાય કવિઓએ રાજવીના પ્રણયકિસ્સાને જોડતાં ગીતોય લખ્યાં હતાં. આ મણીબાઈના અવસાન પછી એની અમર યાદીમાં વાઘજી ઠાકોર ત્રીસ લાખના ખર્ચે જે તે સમયે મણિ મહેલ બંધાવ્યો. આથી આપણે વાઘજી ઠાકોરને સૌરાષ્ટ્રના શાહજહાં જરૃર ગણી શકીએ!

Source By: http://www.sandesh.com/sandesh_article.aspx?newsid=159330

http://www.morbilive.com | www.ahmedabadlive.com | www.jewellerygujarat.com | www.ideakaguru.com | www.freemydownload.com

રાજાશાહી યુગના મોરબીના રાજવી વાઘજી ઠાકોરને સૌરાષ્ટ્રના શાહજહાં એટલા માટે કહીશું કે તેઓ ભવ્યતા, કલા, સુંદરતાના અને સ્થાપત્યના ચાહક હતા. મોરબીના ઇતિહાસવિદ મહેન્દ્રભાઈ દવેના જણાવ્યા મુજબ તેઓ ૧લી જાન્યુઆરી, ૧૮૯૭ના રોજ મોરબીના રાજવી તરીકે આરૃઢ થયા હતા. તેમની સહાયથી ગુજરાતની પ્રથમ નાટક મંડળી “આર્ય સુબોધ નાટક કંપની”ની મોરબીમાં સ્થાપના થઈ હતી. એણે અનેક વાર વિદેશપ્રવાસો કર્યા હતા. પ્રગતિશીલ વિચારસરણીના તેઓ શાસક હતા. એ જમાનામાં મોરબી નગર સ્વચ્છ, સોહામણું શહેર હતું. પ્રજાને ઘેરબેઠા નળ દ્વારા પીવાનું શુદ્ધ પાણી મળતું હતું. ચાર લાખના ખર્ચે તેમણે મચ્છુ નદી પર પુલ બંધાવ્યો હતો. આ પુલ મચ્છુ નદીના બંને કાંઠાઓને સાંકળતો હોવાથી પ્રજાજનોની સુવિધામાં અનેક ગણો વધારો થયો હતો. પુલની શોભા વધારવા ઠાકોરે યુરોપમાં આખલાનાં પૂતળાં બનાવરાવ્યાં હતાં. જે નકોર કાંસામાંથી બન્યાં છે. પુલના બીજા છેડે યુરોપમાં બનાવેલા ઘોડાનાં પૂતળાંને મુકાવ્યાં હતાં. ઈટાલીથી ચિત્રકારને તેડાવીને રાજમહેલમાં સારાં ચિત્રો તેની પાસે દોરાવ્યાં હતાં.

ઠાકોર ફ્રાન્સ ગયેલા ત્યારે પેરિસ શહેરનો એફિલ ટાવર જોઈ એટલા બધા પ્રભાવિત થયેલા કે આવો ટાવર મોરબીમાં બનાવવા ઇચ્છતા હતા. એ પછી ઈ.સ. ૧૮૮૮માં મોરબીની મુખ્ય બજારમાં એક દરવાજો બનાવી તેના પર લોખંડનો ટાવર બંધાવ્યો હતો.
Source by: http://www.sandesh.com/sandesh_article.aspx?newsid=159330






http://www.morbilive.com | www.ahmedabadlive.com | www.jewellerygujarat.com | www.ideakaguru.com | www.freemydownload.com

Saurastra's Sahjaha, Vaghaji Thakor, King Of Morbi

Hi Friends

અમેરિકા ના

૩૮% ડોકટરો ભારતીય છે.

૧૨% વૈગ્નાનિકો ભારતીય છે.
૩૮% નાસા ના વૈજ્ઞાનિકો ભારતીય છે.
૩૪% માઈક્રોસોફ્ટ કર્મચારિયો ભારતીય છે.
૧૭% ઇન્ટેલ ના કર્મચારિયો ભારતીય છે.
૨૮% આઈ.બિ.એમ ના કર્મચારિયો ભારતીય છે.

ભારત મહાન છે. પણ ભારતીય મહાન નથી .વિચારો જો આ બધા લોકો ભારત માટે કામ કરે તો
ભારત કેટલી પ્રગતિ કરે? આ મેસેજ જવાન ભારત ને ફોરવડ કરો. મહેરબાની કરીને એવુ ના વિચારો કે આ સમય નો વ્યય છે. ભારતીય હોવા નુ ગર્વ અનુભવો.. અને ભારત માટે કાંઇક કરી છુટવાની તમન્ના. જય ભારત.

Source: IRIS (18-FEB-10)

Jaihind Projects, a global engineering construction projects company has bagged two orders worth Rs 480 million from Gujarat State Petronet.

The first order is worth Rs 260.5 million for the construction contract for Morbi Mundra Spurline project (Ajanta, Electrotherm, Mid India, GPT Steel and GSPC Gas`s CNG stations etc).

The other order includes engineering and construction of GSFC – Sikka connectivity (Jamnagar) project worth Rs 219.1 million.

Shares of the company gained Rs 2.45, or 1.45%, to settle at Rs 171.65. The total volume of shares traded was 73,395 at the BSE (Thursday).

Jayhind Project